کامپوزیت‌های ماتریس پلیمری (PMC) تقریباً در تمام جنبه‌های زندگی مدرن وجود دارند – از اجزای ابزار گرفته تا مجموعه گسترده‌ای از لوازم جانبی خودرو. پلیمرها برگرفته از نام آن، به معنای واحدهای تکرار شونده زیاد، اغلب از شاخه‌هایی از کربن و هیدروژن تشکیل شده‌اند که از نظر شیمیایی به یکدیگر

مس یکی از قدیمی ترین فلزاتی است که انسان ها از آن استفاده کرده اند. دلیل اصلی این امر این است که خواص متالورژیکی مفیدی دارد و یک فلز بومی است، به این معنی که می توان آن را به صورت طبیعی به شکل قابل استفاده یافت. همچنین به طور

چدن یک آلیاژ آهن است که حاوی 2 تا 4 درصد وزنی کربن، 1 درصد وزنی تا 3 درصد وزنی سیلیکون و مقادیر کمتری از عناصر جزئی است. [1]. در مقایسه، فولاد دارای محتوای کربن کمتر تا 2 درصد وزنی و محتوای سیلیکون کمتری است. چدن را می توان با

در دهه 1960، دانشمندانی که در DuPont کار می کردند، اکتشافات هیجان انگیزی را در آزمایشگاه انجام دادند که منجر به توسعه دو روش جدید شد. الیاف مصنوعی با استحکام بالا، سبک وزن، انعطاف پذیر و مقاوم در برابر شعله به نام Nomex® و Kevlar®. هر دو این الیاف هستند

شیشه بوروسیلیکات که به دلیل مقاومت در برابر حرارت و دوام فیزیکی شناخته شده است، در بسیاری از کاربردها که عمدتاً با تغییرات دما مرتبط هستند، مفید است. این ماده استحکام و مقاومت خود را مدیون ترکیب منحصر به فرد سیلیس، اکسید بوریک، در میان اکسیدهای مختلف دیگر است. وجود

نیترید بور (BN) یک ترکیب کریستالی مقاوم در برابر حرارت و مواد شیمیایی با خواص نسوز متشکل از بور و نیترید است. از آنجایی که BN در چند شکلی وجود دارد، به عنوان یک ترکیب بسیار مفید تکامل یافته است و هدف خود را در طیف وسیعی از صنایع و

پلی یورتان ها دسته بزرگی از پلیمرها هستند که می توانند برای طیف وسیعی از کاربردها طراحی شوند و سهم قابل توجهی در بخش های ساخت و ساز، خودرو و برق دارند. پلی اورتان بیشتر برای پوشش‌ها و رنگ‌های مایع شناخته می‌شود، اما کاربردها نیز می‌تواند از فوم‌های نرم و

نانومواد چیست؟ نانومواد موادی هستند که ساختاری در مقیاس نانومتری دارند. واژه نانو از کلمه یونانی «νᾶνος» به معنای «کوتوله» گرفته شده است. نانومواد خواص مکانیکی، نوری و الکتریکی از خود نشان می دهند که به طور مشخصی با مواد حجیم مربوطه متفاوت است. اگرچه نانومواد به طور طبیعی نیز